Als je wel eens verse pasta maakt, weet je dat het belangrijk is om de slierten gescheiden te houden nadat je ze hebt gesneden en ten minste 15 minuten moet laten drogen voordat je ze kookt. Op die manier behoudt de pasta zijn vorm en plakken de slierten niet aan elkaar als je ze hebt gekookt.
Pasta heeft ruimte nodig om uit te zetten tijdens het koken. En het zetmeel dat daarbij vrijkomt, maakt de situatie plakkeriger . Als er niet genoeg water is om dat zetmeel te laten groeien, heeft het geen andere keus dan klonterige noedels te maken.
Een simpele maar effectieve truc: roer de pasta direct na het toevoegen aan het kokende water. Blijf dit elke paar minuten herhalen. Dit voorkomt dat de pasta aan elkaar of aan de bodem van de pan plakt.
Op het moment dat je de spaghetti in het kokende water laat zakken, dan zwellen de zetmeelkorrels op en knappen ze. Het zetmeel verspreidt zich aan de oppervlakte waardoor de pasta plakkerig kan worden.
Giet je pasta af en voeg wat olie toe
Dit doe je het makkelijkst door de gekookte pasta in een vergiet te storten. Hierna kan je de pasta terug in de pan doe. Voeg een scheutje olijfolie toe en hussel dit goed door de pasta heen, zodat de olie goed verdeeld is tussen de pasta. Zo plakken ze niet tegen elkaar.
Als het deeg na de eerste 3 minuten mixen en kneden nat aanvoelt, bestrooi het dan met een eetlepel bloem en kneed nog 30 seconden. Herhaal dit totdat het deeg niet meer plakkerig aanvoelt. Als je merkt dat je deeg plakkerig is na het rusten, houd dan wat bloem bij de hand voor het uitrollen .
Gebruik griesmeel, maïsmeel of rijstmeel
Door je verse pasta direct na het snijden te bestrooien met griesmeel, maïsmeel of rijstmeel, voorkom je dat je deeg aan elkaar plakt. Wat je ook doet, gebruik GEEN gewone bloem. Je hoort het goed, ik heb je gewaarschuwd.
Door pasta na het koken af te spoelen met koud water, stop je niet alleen het kookproces (wat goed is), maar koel je meteen ook je maaltijd af en verwijder je het zetmeel. En wanneer het zetmeel van de pasta is afgespoeld, heb je niet alleen minder smaak, ook je saus zal minder goed binden.
Hoewel plastic bakjes misschien goedkoper zijn, bieden glazen bakjes meer veiligheid en duurzaamheid bij het bewaren van pasta . Glas is niet-poreus en laat daardoor geen chemicaliën in uw voedsel lekken, in tegenstelling tot plastic dat stoffen kan afgeven bij blootstelling aan hitte.
Voeg geen olie toe! Roer de pasta direct door nadat je hem in het kokende water hebt gedompeld . Zo voorkom je dat de slierten aan de bodem van de pan en aan elkaar blijven plakken. Gebruik een pan die groot genoeg is.
Je wilt het ei zeker niet laten vallen als de olie en de pan niet heet genoeg zijn. Als het koud is, zal het ei de olie verdringen en aan de pan blijven plakken terwijl het opwarmt. Ik heb die fout al eens gemaakt. Het ei moet beginnen met koken op het moment dat het de olie raakt en niet de pan.
1️⃣ Als je noedels een tijdje hebben gestaan en aan elkaar beginnen te klonteren, voeg dan gewoon een klein beetje olie toe en hussel ze om ze los te maken . Dit trucje kan een groot verschil maken! 2️⃣ Voor een snelle oplossing kun je de noedels even kort in heet water dompelen.
Spoelen is absoluut uit den boze voor de meeste pastagerechten, vooral die met rijke tomaten-, boter- of romige sauzen. Het natuurlijke zetmeel dat vrijkomt tijdens het koken, werkt als culinaire lijm en bindt de saus aan elke noedel.
Hoe? Ik giet de pasta na de vereiste kooktijd af in een vergiet en wacht tot het kookwater weg is. Dan vul ik een kom met koud water en hang daar het vergiet in. Zo laat ik de pasta helemaal afkoelen.
"Zout is een cruciaal element voor een perfecte al dente textuur", zegt chef-kok Boni. "Zonder zout bereik je nooit die perfecte bite en mondgevoel." Nog een reden om zout toe te voegen? Zout voorkomt dat je pasta aanbakt en versterkt de subtiele smaken van de noedels.
Het kan plakkerig zijn als het te veel of te weinig gerezen is. De beste manier om dit te bepalen is door naar de kruimel te kijken. Die vertelt je of het te veel of te weinig gerezen is. Een deeg met een hogere hydratatiegraad is plakkerig als het deeg perfect gefermenteerd is.
Als je deeg te nat is, zal het niet extruderen . Als je deeg er soms te droog uitziet, laat het dan 10-15 minuten rusten zodat het kan hydrateren. Je hoeft dan geen extra vloeistof toe te voegen. Als je deeg er nat uitziet, meng dan twee keer en extrudeer het zonder te rusten, anders zal het te veel hydrateren.
Je kunt echter te ver gaan . Wang waarschuwt thuiskoks om ook niet te snel te rusten met hun deeg. Na ongeveer 20-30 minuten begint het deeg te rijzen en zuur te worden. Dat Goudlokje-venster hangt echter af van omgevingsfactoren zoals hoogte, temperatuur en luchtvochtigheid.
Oliën, zoals kokosolie, olijfolie, plantaardige olie of bakoliespray , zijn uitstekend geschikt om kleverige resten te verwijderen. Wrijf het kleverige oppervlak voorzichtig in met olie met een doek of een oude tandenborstel.
Ontsmettingsalcohol is een effectief oplosmiddel dat veilig is voor gebruik op veel oppervlakken . Giet wat van de oplossing op een schone doek of keukenpapier en wrijf hiermee over de resten tot ze loskomen. Bij hardnekkige resten die niet loskomen, kunt u een met alcohol doordrenkte doek een paar minuten op de kleverige plek leggen om deze te verzachten.
Het is belangrijk dat je mie niet te plakkerig wordt, maar ook niet te hard blijft. Om dit te kunnen bereiken moet je de mie eigenlijk altijd koud afspoelen. Daarnaast bestaat er ook een Eiermie, deze mie is gemaakt van tarwe en eieren. Dit geeft deze Mie een fijne en zachte smaak.
Vacuüm verpakken, mylar zakken met zuurstofabsorbers en zelfs ziplockzakjes kunnen de truc doen. Onthoud: het doel is om vocht en lucht buiten te houden om je pasta zo lang mogelijk vers te houden. Verschillende hulpmiddelen, hetzelfde doel.
Bewaar je pasta in een afgesloten vershoudbakje en zet het binnen 2 uur na koken in de koelkast – zo kan je het nog 2 dagen bewaren. Houd er rekening mee dat pasta de neiging heeft om te plakken, maar een klein scheutje olijfolie kan helpen om dat te voorkomen.
Er wordt beweerd dat plastic voedselverpakkingen veilig zijn , en de hars die bij de productie ervan wordt gebruikt, heeft een nummer gekregen om inzicht te geven in hun recyclebaarheid. Deze verpakkingen zijn niet volledig inert en lekken verschillende hoeveelheden metalen en chemicaliën uit in het voedsel dat ze bewaren, vooral bij blootstelling aan hoge temperaturen.