Chips zijn om meerdere redenen verslavend. Zo zorgt de combinatie van zout, vet en suiker in chips voor een verleidelijke smaakbeleving. Op die manier dragen ze bij aan het ontwikkelen van ongezonde eetpatronen. De combinatie van stoffen stimuleert ook de afgifte van dopamine in je hersenen.
Dopamine is ons motivatiehormoon; het instrueert de hersenen om belonend gedrag te herhalen. De perfecte combinatie van suiker, zout, vet en kunstmatige smaak- en zoetstoffen in ultrabewerkt voedsel leidt tot grote dopaminepieken in de hersenen, waardoor je ze wilt blijven eten.
In chips zitten geen functionele nutriënten, heel veel zout, smaakversterkers, vet en calorieën (ca 450 Kcal/100gr). Het bevat evenmin vezels wat niet bijdraagt tot een gezonde darmflora. Op lange termijn zal dit zeker zorgen voor overgewicht, hart-en vaatziekten en een ongezonde huid.
Zin in een hartige snack
Wanneer je trek hebt in chips of in borrelnootjes dan kan dit erop wijzen dat je misschien wel gedehydrateerd bent. Je denkt dat je honger hebt, maar eigenlijk heb je dorst.
Als knapperige, zoute snacks zoals chips of pretzels je favoriet zijn, vraagt je lichaam mogelijk om natrium . "Zoutverlangen kan wijzen op een lage bijnierfunctie of een tekort aan elektrolyten, vooral bij vrouwen die vaak zweten, een lage bloeddruk hebben of zich vermoeid voelen", zegt Tringali.
Mogelijke oorzaken van chipsverslaving zijn: Biologische factoren, waaronder aanleg hebben voor verslavend gedrag en de werking van ingrediënten in chips op de hersenen. Psychologische factoren, zoals het gebruik van een zak chips en ander voedsel om stress, angst en psychische klachten te verminderen.
Je bent uitgedroogd : Je lichaam stuurt signalen om snacks op zoek naar vocht. PMS: Hormonale schommelingen kunnen ervoor zorgen dat je hunkering naar je favoriete eten krijgt. Ziekte van Addison: Een hormoontekort leidt tot stressproblemen en hoge bloeddruk. Syndroom van Bartter: Een onvermogen om natrium op te nemen leidt tot een zoutbehoefte.
Zoute snacks – Als alleen chips voldoende zijn, kan het zijn dat u een laag kaliumgehalte heeft.
De minst 'slechte' chips zijn vaak ovengebakken chips of chips met minder zout. Deze bevatten minder vet en calorieën dan traditionele gefrituurde varianten. Ook chips gemaakt van linzen, bonen of groenten scoren vaak net iets beter.
Chips: natrium
Heb je daarin ineens heel erg trek in? Dan zijn het zozeer niet de chips waar je brein om vraagt, maar vooral de natrium die ze bevatten. Het betekent meestal dat de vochtbalans in je lichaam niet op orde is.
Het dagelijks eten van chips brengt aanzienlijke gezondheidsrisico's met zich mee, waaronder gewichtstoename door een hoog caloriegehalte en een verhoogde bloeddruk door een teveel aan natrium . Regelmatig chips eten verhoogt ook het risico op diabetes type 2 en verstoort de spijsvertering door een gebrek aan vezels.
Frieten, zonder saus, bevatten namelijk maar 350 calorieën ten opzichte van 510 calorieën bij chips. Een frietje bevat bovendien ook drie keer minder vet dan een zak chips. Light chips zijn al iets beter, maar ook zij bevatten rond de 450 calorieën en 25% vet.
Beperk chips tot 2-3 pakjes per week en minder als u een kaliumarm dieet volgt. Deze brochure is bedoeld om mensen met een natriumarm dieet te helpen bij het kiezen van chips met een lager natriumgehalte.
Uit een observationeel onderzoek is gebleken dat de consumptie van friet en chips verband houdt met gewichtstoename en obesitas (3). Uit een onderzoek uit 2011 bleek zelfs dat chips per portie meer gewichtstoename kunnen veroorzaken dan welk ander voedingsmiddel dan ook (4).
Eten ter stimulatie komt vooral veel voor bij mensen met ADHD . Regelmatig meer eten dan gepland kan uiteindelijk je dagelijks leven en algehele welzijn beïnvloeden.
Overmatig veel chips eten door een verslaving of verstoord eetgedrag heeft verschillende gezondheidsrisico's. Deze variëren van extreme gewichtstoename tot diabetes type-2 en een verhoogde kans op sommige vormen van kanker, volgens de eetverslaving onderzoeker Abd Tahrani in Journal of Eating Disorders.
Pringles bestaan voor 42 procent uit aardappel, maar anders dan klassieke chips worden Pringles niet gemaakt van aardappelschijfjes maar van gedehydrateerde aardappelen. Daarom mag de fabrikant ze trouwens niet 'chips' noemen.
Frieten worden over het algemeen als minder gezond beschouwd dan aardappelchips, omdat ze een hoger vetgehalte hebben en er tijdens het frituren meer olie wordt opgenomen.
Alle chips zijn ongezond
Chips bevatten veel (trans)vetten, die het cholesterolgehalte in je bloed verhogen. Daarmee loop je meer risico om hart- en vaatziekten te krijgen. Ook de hoeveelheid zout in een zak chips hoef je niét bepaald met een korreltje zout te nemen.
Net als in gewone chips zit er in groentechips veel zout, ongeveer 1,3 gram per 100 gram. Het advies is om maximaal 6 gram per dag binnen te krijgen.
Wat uw lichaam nodig heeft: essentiële vetzuren en calcium
Hunkering naar gefrituurd voedsel en andere vette voedingsmiddelen kan wijzen op een tekort aan essentiële vetzuren of calcium. Door simpelweg meer hoogwaardige vetten en calcium te eten, los je dit probleem in een handomdraai op.
Hormonale veranderingen of onevenwichtigheden kunnen de oorzaak zijn van een verlangen naar pittig eten. Serotonine- en leptinespiegels kunnen een verlangen naar pittigheid opwekken. Studies suggereren dat met name capsaïcine de eetlust kan beïnvloeden en de energiebalans kan reguleren.
Als je je hand niet kunt weerhouden om in die zak chips te grijpen, kan je trek in zoute snacks wijzen op een chloridetekort . Een disbalans in elektrolyten zoals chloride, natrium, kalium en koolstofdioxide kan de vochtbalans en pH-balans van je lichaam verstoren.
"Minder slapen leidt dus tot meer ghreline en minder leptine - en daardoor meer honger en een minder goed verzadigingssignaal." Je kunt dus blijven eten als je moe bent. En doordat je door slaapgebrek onverstandigere keuzes maakt, pak je eerder een zak chips dan een appel.
Ongeacht de smaak, zoute, knapperige chips zijn altijd een schot in de roos. Er is een reden: de verslavende combinatie van vet, zout en textuur is gebaseerd op een model dat in de jaren 60 werd bedacht door Howard Moskowitz, een psychofysicus van Harvard, en dat volledig draait om het vinden van je 'geluksmoment'.