Het antwoord: beter van niet. De korst is namelijk gemaakt van plastic. Deze coating moet de kaas beschermen tegen schimmels en bacteriën. Je zult er niet ziek van worden, maar het is niét de bedoeling om het plastic laagje van harde kaas te eten.
Afhankelijk van het type kaas is de korst eetbaar of niet. De meeste zachte kazen hebben een eetbare korst. Enkel wanneer de korst ook zwarte schimmel bevat, snijd je ze weg. Van witschimmelkaas en blauwschimmelkaas mag je de korst opeten.
Als het gaat om het eten van kaaskorsten, geldt over het algemeen dat natuurlijke korsten eetbaar zijn , maar of u ze lekker vindt, hangt af van uw persoonlijke voorkeur. De korsten van Le Rustique Brie en Camembert zijn niet alleen veilig om te eten, maar kunnen ook de smaak en textuur van de kaas versterken.
Sommige schimmels maken gifstoffen aan. Een soort schimmelpoep en als je dat eet, dan kun je behoorlijk ziek worden. Om ervoor te zorgen dat de kaas niet vol met schimmel komt te zitten en om ervoor te zorgen dat ie niet uitdroogt, komt er een laagje coating overheen. Dat is een soort van plastic laagje.
Vooral handig voor kaas met wat hardere korst: Wikkel het stuk kaas in een vochtige doek, bv een oude theedoek, of oud stuk sloop o.i.d. Laat het stuk kaas daar een nachtje in overnachten, of iets langer als de korst nog niet zacht genoeg is geworden.
De korst, gevormd tijdens het rijpingsproces, is eetbaar. De witte schimmelkorst maakt deel uit van het smaakpalet van de kaas. De enige reden om de korst niet op te eten, is wanneer ze zwarte schimmel bevat, te verhard is of een ammoniakgeur of -smaak afscheidt.
✅ Eetbare korsten: Gearomatiseerde, gewassen en schimmelkorsten (zoals die van Brie en Camembert) zijn veilig en dragen bij aan de smaak van de kaas. 🚫 Korsten om te verwijderen: Was, doek en bastkorsten moeten worden weggegooid. Was is veilig, maar niet eetbaar .
Dan eindig je met een knaller van een kaas! Van gorgonzola kan, anders dan bij roodkorstkazen, ook de korst worden gegeten.
Een kaaskorst hoort niet in de GFT+E-container. Er zit een waslaag en plastic om de buitenkant van de kaas. Die buitenkant verteert niet en vervuilt het compost. Gooi dit daarom bij het restafval.
Vaak krijgen we de vraag of het bruine korstje van de rookkaas gegeten kan worden. Het antwoord is simpel: ja, je kunt het korstje van de rookkaas gewoon eten! Het bruine randje op de kaas ontstaat tijdens het rookproces op echt beukenhout. Hierdoor krijgt het korstje een volle smaak die perfect past bij de kaas.
Elke dag kaas eten
Geen zorgen, kaas is niet meteen ongezond. Er zitten namelijk wel veel verzadigde vetten en zout in, maar kaas bevat ook veel vitamine A en B12, mineralen als calcium, magnesium en zink en eiwit en (gezond) vet. Je kunt gerust kaas blijven eten, maar helaas dus wél met mate.
Net als fruit- en aardappelschillen, eierschalen, oud brood en kaaskorsten waar geen plastic in zit (als je twijfelt over je kaaskorst, gooi 'm dan bij het restafval). Ook vis- en vleesafval zoals mosselschelpen, botjes en graten horen thuis in de groene kliko.
De korst is namelijk gemaakt van plastic. Deze coating moet de kaas beschermen tegen schimmels en bacteriën. Je zult er niet ziek van worden, maar het is niét de bedoeling om het plastic laagje van harde kaas te eten. Het bestaat tenslotte uit plastic.
Een belangrijk punt om te benadrukken is dat broodkorstjes niet per se gezonder zijn dan de zachte binnenkant van het brood. Hoewel sommige mensen denken dat de korstjes meer voedingsstoffen bevatten, zijn ze in werkelijkheid gemaakt van hetzelfde deeg als de rest van het brood.
Vieux Pané, dat is de typische combinatie van een rondborstige smaak en een heel zacht zuivel. Om de smaak echt te kunnen waarderen, haal je de kaas best een kwartier voor gebruik uit de koelkast. Je kunt ook de korst eten, die heeft een meer uitgesproken smaak.
De korst van alle Chimay-kazen is trouwens eetbaar.
Honden- en kattenpoep mogen niet in de gft-bak en ook niet op de composthoop thuis, vanwege het risico van het overdragen van dierziektes via de compost. Ook kippenmest, duivenmest, kattenbakkorrels en menselijke uitwerpselen (bijvoorbeeld babypoep uit een luier) mogen niet in de biobak.
Je kan eierschalen prima op de composthoop gooien of in je wormenhotel/wormenkrukje. Punt waar je rekening mee moet houden, is dat het niet heel makkelijk verteerbaar is, dus het is een goed idee om de eierschalen te verpulveren.
Je ziet het niet altijd, maar in koffiepads en theezakjes is plastic verwerkt. En daar wringt het schoentje, want plastic breekt niet af, composteert niet en komt dus uiteindelijk in de compost terecht.
Jonge kaas is het slankst
Dat komt doordat er minder vocht in oude kaas zit. Vocht bevat geen vet, de 'droge stof' wel. Jonge kaas bevat meer vocht en, in verhouding, dus minder vvet.
Goudse kazen hebben altijd een omhulsel dat gemaakt is van plastic. Dat dient om de kaas te beschermen tegen beschadigingen van buitenaf tijdens het productieproces. Het voorkomt dat de kaas uitdroogt tijdens het rijpingsproces.
Kazen die worden gemaakt met schimmel
Sommige kazen, zoals gorgonzola en roquefort, worden gemaakt met behulp van schimmel. Wanneer zo'n kaas als dit, waarbij schimmel is opgenomen in het productieproces, bedorven plekjes bevat, is het veilig om deze te eten. Snij in dit geval ook 2,5 cm om de plek heen.
Witschimmelkazen zoals brie en camembert zijn voor velen een delicatesse. Zoals de naam het al zegt worden deze gemaakt met schimmels. Hiervoor wordt vaak de Penicillium camemberti gebruikt. De schimmel vormt een witte, soms donzige, laag aan de buitenkant van de kaas.
Zachte kazen blijven zeker niet zo lang goed. Voor brie, als je hem ruikt en hij ruikt naar ammoniak, is hij niet meer eetbaar. Anders, naarmate hij ouder wordt, zal hij meer smaak ontwikkelen. Dit is geen brie met een 'hoge smaak' om mee te beginnen.
Brie ontstaat uit koemelk die wordt gestremd en vervolgens in ronde vormen wordt gegoten. Het bijzondere zit hem in de rijping: tijdens dit proces wordt een schimmelcultuur toegevoegd die zorgt voor de witte korst. Die korst is niet alleen eetbaar, maar ook cruciaal voor de ontwikkeling van de smaak.