Een kaaskorst beschermt een kaas tegen uitdroging, vervorming en aantasting door schimmel en ongedierte. Ook zorgt het voor het ademen en daardoor de rijping van kaas door vocht naar buiten en zuurstof naar binnen te laten.
De korst, gevormd tijdens het rijpingsproces, is eetbaar. De witte schimmelkorst maakt deel uit van het smaakpalet van de kaas. De enige reden om de korst niet op te eten, is wanneer ze zwarte schimmel bevat, te verhard is of een ammoniakgeur of -smaak afscheidt.
Goudse kazen hebben altijd een omhulsel dat gemaakt is van plastic. Dat dient om de kaas te beschermen tegen beschadigingen van buitenaf tijdens het productieproces. Het voorkomt dat de kaas uitdroogt tijdens het rijpingsproces.
Ze moeten geschikt zijn voor levensmiddelen om deel uit te maken van de kaas, dus ja, je kunt ze eten en ze zullen je geen kwaad doen . Of ze smakelijk of zelfs verrukkelijk zijn, is een andere kwestie. Het gaat erom of een bepaalde korst je kaaservaring verbetert of niet.
Dan eindig je met een knaller van een kaas! Van gorgonzola kan, anders dan bij roodkorstkazen, ook de korst worden gegeten.
Sommige schimmels maken gifstoffen aan. Een soort schimmelpoep en als je dat eet, dan kun je behoorlijk ziek worden. Om ervoor te zorgen dat de kaas niet vol met schimmel komt te zitten en om ervoor te zorgen dat ie niet uitdroogt, komt er een laagje coating overheen. Dat is een soort van plastic laagje.
De probiotica in blauwe kaas kunnen helpen bij het bevorderen en in stand houden van een gezonde darmflora. Het regelmatig consumeren van blauwe kaas kan een positief effect hebben op de spijsvertering en kan problemen zoals een opgeblazen gevoel, constipatie of diarree helpen voorkomen.
Kaas kan zeker passen in een gezond voedingspatroon, maar daarbij is het belangrijk om je porties en de frequentie waarmee je het eet, te matigen. Door te kiezen voor magere kaassoorten, kun je zo je inname van verzadigd vet alvast wat beperken.
Vooral handig voor kaas met wat hardere korst: Wikkel het stuk kaas in een vochtige doek, bv een oude theedoek, of oud stuk sloop o.i.d. Laat het stuk kaas daar een nachtje in overnachten, of iets langer als de korst nog niet zacht genoeg is geworden.
Net als fruit- en aardappelschillen, eierschalen, oud brood en kaaskorsten waar geen plastic in zit (als je twijfelt over je kaaskorst, gooi 'm dan bij het restafval). Ook vis- en vleesafval zoals mosselschelpen, botjes en graten horen thuis in de groene kliko.
Waar is de rode was om het Mini Babybelkaasje van gemaakt? De was die we gebruiken voor het coaten van Mini Babybel® bestaat uit een passende mix van paraffine en micro-kristallijn, met erdoor gemengd een rode kleurstof. Er is geen Bisfenol A in de was verwerkt.
In die coating zit natamycine, wat een schimmelwerend middel is. Ondanks dat het om een lage en veilige concentratie gaat, is het geen goed idee om de coating op te eten. Het is enkel bedoeld als een soort verpakking voor de kaas.
De oorsprong van kaas
Kaas wordt al eeuwenlang gemaakt. De oudste sporen van kaasproductie dateren van ongeveer 5500 voor Christus in Polen. Door de eeuwen heen ontwikkelden culturen over de hele wereld hun eigen technieken en recepten. Zo is er nu een groot aanbod aan kaassoorten met unieke smaken en texturen.
Vieux Pané, dat is de typische combinatie van een rondborstige smaak en een heel zacht zuivel. Om de smaak echt te kunnen waarderen, haal je de kaas best een kwartier voor gebruik uit de koelkast. Je kunt ook de korst eten, die heeft een meer uitgesproken smaak.
Hoe herken ik bederf? De kaas is uitgedroogd of beschimmeld of ruikt vreemd. Bewaartip voor dit product Bewaar de kaas in de koelkast. Bewaar het in een afsluitbaar bakje of de plastic verpakking.
Emmentaler en gruyère zorgen voor een krokanter korstje en een pittigere smaak. Mag het nog krokanter of pittiger? Meng dan wat paneermeel of parmezaan erdoor. Echte kaasliefhebbers voegen wat blauwe kaas of geitenkaas toe voor een lekker verfijnde gratin met wat meer pit.
Het kan wel zijn dat de korst te hard is om te eten, of een te sterke smaak heeft. Probeer vooral een stukje, want kwaad kan het niet. Dan zijn er ook nog kazen met een natuurkorst waaronder de Italiaanse Parmigiano Reggiano en de Franse Comté. Deze korst kun je eten, maar is vaak erg dik en hard.
Kaas schimmel wegsnijden
Bij harde kazen kan je het beschimmelde deel dus gewoon weg snijden en de rest opeten. Snijd wel ruim om de schimmel heen, het Voedingscentrum adviseert om ongeveer 1 centimeter om de schimmelplek heen te snijden. Dit deel kan namelijk geheel beschimmeld zijn.
Waar kun je kaas in bewaren? Wij raden aan om de kaas in vetvrij kaaspapier te wikkelen. De binnenkant van dit papier bestaat uit vershoudfolie, waardoor het niet uitdroogt.
Kaas is geen wondermiddel
Het bevat geen vezels, en laat dat nou juist zijn wat je darmen het meest nodig hebben om goed te blijven functioneren. Vezels zorgen ervoor dat je spijsvertering op gang blijft en je stoelgang soepel verloopt.
Nee, de prijs van de kaas zegt niets over hoe gezond de kaas is. Het maakt dus niet uit of je kaas bij de kaasboer of in de supermarkt koopt.
Maar ga je een nachtje kamperen, of verblijf je op een plek waar geen koelkast is? Dan kun je het best oude kaas meenemen: die blijft het langste goed bij een hogere temperatuur. Als truc kun je harde kazen ook vacumeren. Op die manier blijven ze buiten de koelkast maandenlang goed.
Veel meer groente en fruit eten. De oplosbare vezels in groente en fruit voeden de goede bacteriën in je darmen en kunnen dus je microbioom (darmflora) verbeteren. Ook zorgen de vezels ervoor dat de ontlasting stevig, zacht en soepel wordt: niet te dun en niet te hard.
Wat zijn de gezondste kazen? De gezondste kaassoorten zijn 10+, 20+ of 30+ kazen met niet te veel zout (minder dan 2 gram zout per 100 gram kaas). Verder ook magere plattekaas, verse kaas, halfvolle plattekaas, cottagecheese, volle plattekaas, magere smeerkaas, ricotta, mozzarella en zachte, verse geitenkaas.
Zijn schimmels giftig? Schimmels zijn niet allemaal giftig, maar van sommige schimmels is bekend dat ze in staat zijn gifstoffen (mycotoxines) aan te maken. Het eten van deze gifstoffen kan leiden tot een voedselvergiftiging. Dat kan gepaard gaan met misselijkheid en diarree.