Aan veel vis en vlees die je in de supermarkt koopt, is water toegevoegd. Je vis- of kipfilet wordt er een beetje malser van, maar vooral zwaarder. Je betaalt als consument dus voor een product dat soms voor wel 45% uit water bestaat.
Volgens een voedingsleverancier kun je prima zes à zeven procent water aan kip toevoegen om het vlees mals te houden. Maar 30 procent is volgens de leverancier veel te veel. Hierdoor zou de smaak van de kip verloren gaan. Ook krijgt het vlees een sponsachtige textuur.
Het witte spul dat uit kip komt tijdens het koken, is gewoon extra eiwit dat oplost in water en door hitte uit het vlees wordt geperst . Voedingswetenschapper Topher McNeil, PhD, legt uit: "De [kippen]spieren zelf trekken samen en persen het vocht tussen de spiercellen eruit."
Aan rauw, onbewerkt kippenvlees is geen extra water toegevoegd. Het is in de wet vastgelegd dat hieraan niets mag worden toegevoegd, anders mag het geen vlees heten. Onbewerkt wil zeggen: niet gemarineerd, gekruid, gemalen, gepaneerd, gerookt of een andere bewerking.
Bij het bewerkingsproces van vlees en vis wordt vaak water toegevoegd. Dit gebeurt als technologisch hulpmiddel om indroogverliezen te compenseren, producten te marineren of sappiger te maken, maar ook om het rendement te verbeteren.
Er zit een heleboel vocht in vlees. Als je het bakt, trekken de spiervezels samen en persen ze water uit het vlees. Dat is normaal, en de hoeveelheid vocht die eruit komt, hangt af van hoe heet je het vlees maakt en hoeveel zout erin zit.
Water heeft namelijk geen calorieën. Dus die 100 gram rauwe kip zal uiteindelijk ongeveer 80 gram bereide kip worden. Het verliest zo'n 20% vocht.
Je kunt de kipfilet ook zelf mals maken. Dit doe je met behulp van een vleeshamer of deegroller. Leg de filet tussen twee stukken plasticfolie en sla er met een vleeshamer of deegroller op. Hierdoor wordt de kipfilet dunner, maar tegelijkertijd ook malser omdat je de vezels fijn drukt.
Een rauw stuk kipfilet uit de supermarkt is geen voorbeeld van bewerkt voedsel. Gegaarde kipfilet voor op brood (met vaak toevoegingen zoals kaliumlactaat, natriumasorbaat, dextrose, bamboevezel en natriumnitriet) is dat wel. Uit onderzoek blijkt dat zo'n 50-60% van onze huidige energie-inname komt van bewerkt voedsel.
Voedselvergiftiging. De reden dat mensen kip wassen, is volgens het Voedingscentrum omdat ze het hygiënischer vinden en bacteriën willen wegspoelen. Gek genoeg neemt de kans op een voedselvergiftiging juist toe als je kip wast.
Hoe herken ik bederf? De kip heeft een afwijkende geur, is grauw verkleurd, uitgedroogd of plakkerig. Eet geen vlees wat er raar uitziet of niet goed ruikt. Bewaartip voor dit product Bewaar vlees goed afgedekt onderin de koelkast zodat vleessappen niet op andere producten kan lekken.
Als de krop van je kip voelt als een waterballon, nog voordat je kip gegeten heeft, dan heeft je kip waarschijnlijk een kropverzuring. Andere symptomen die je hierbij kan zien zijn: uit de bek stinken (zurig), overgeven, witte plakkaten in de bek, schudden met de kop en niet meer willen eten.
Breng het water aan de kook op hoog vuur en verlaag dan het vuur om de kip zachtjes te laten koken. Kipfilets moeten ongeveer 10-15 minuten koken, afhankelijk van de dikte, terwijl kippendijen en drumsticks 20-30 minuten nodig hebben.
Voor de productie van vlees gaat het om water dat vleesbedrijven verbruiken voor hun productieproces, maar ook om water voor het vee op de boerderij en om water dat nodig is om voer voor de dieren te verbouwen. 2. Water is niet zomaar water: er is een verschil tussen groen, blauw en grijs water.
Je kip verliest het evenwicht: Het kan zijn dat je kip duizelig lijkt of omvalt. Dit kan komen doordat de vergrote krop tegen de luchtpijp of op de zenuwen in de hals drukt. Hierdoor kan je kip uit balans raken. Als je meerdere van deze signalen herkent, dan is de kans groot dat je kip een kropverstopping heeft.
Pekelen is het proces waarbij je vlees onderdompelt in een oplossing van water, zout en soms suiker en kruiden. Dit helpt niet alleen om vocht vast te houden, maar geeft ook extra smaak aan de kip.
Kip en gevogelte kunnen een onderdeel zijn van een gezond voedingspatroon, vooral vanwege de eiwitten, vitamines en mineralen. Het gaat dan om onbewerkte kip, zoals een stuk kipfilet. Goed bewaren en hygiënisch bereiden van kip is belangrijk om de kans op een voedselinfectie te voorkomen.
Kleine porties volstaan in een gezonde voeding. Qua frequentie geldt het volgende advies: maximaal twee tot drie keer per week gevogelte, maximaal een tot twee keer per week en in totaal niet meer dan 300 g rood vlees en zo weinig mogelijk bewerkt vlees.
Kip is laag in vet
Kippenborst zonder vel bevat slechts 165 calorieën en 3,6 gram vet in een portie van 3 ons. Het verwijderen van het vel en kiezen voor magere stukken zoals kipfilet of dij is een uitstekende manier om je vetinname te verminderen en een gezond hart te ondersteunen.
Kip twee keer frituren
Net als bij friet is twee keer frituren de beste manier om kip extra krokant én lekker mals te krijgen. Frituur de eerste keer kip op lage temperatuur. Zo gaart-ie goed en begint er al een korstje te vormen.
Hoe krijg je kip zo zacht als bij een Chinees restaurant? Bij de Chinese restaurants wordt kip vaak supermals door het te marineren met maizena, eiwit, olie en een beetje sojasaus. Daarna pocheer of roerbak je de kip kort, zo blijft het sappig en zacht.
Laat de kipfilets eerst op kamertemperatuur komen. Kleur de filets aan in vetstof in een braadpan en laat ze daarna verder braden in de oven. Verwarm je oven voor op 180°C en gaar de kipfilets dan, afhankelijk van de grootte en de dikte, 10 à 15 minuten. Kip is gaar als het vlees vanbinnen wit is.
Meestal omdat kip - met name kip uit de supermarkt - bevroren is geweest om ze in mooie stukken in te kunnen pakken danwel tijdens het transport. Daarbij gaan cellen stuk, en komt er liters water uit. Gewoon ordinair water.
Type vlees
Varkensvlees: Voor varkensvlees kun je uitgaan van 175-200 gram per persoon voor karbonades en 200-250 gram voor varkenshaas. Kip: Kippenborstfilets hebben doorgaans een gewicht van 150-200 gram per persoon, terwijl drumsticks en dijen iets meer kunnen wegen, rond de 200-250 gram per persoon.
Zout onttrekt vocht uit het vlees. – Op voorhand in de pan aankleuren is meestal te verkiezen, maar het is geen must. Als je de natuurlijke smaak van vlees verkiest, laat je dit beter achterwege. Anderzijds zorgt aankleuren voor een extra dimensie, en vlees met een mooi korstje wordt in de mond als sappiger ervaren.