Frikandellen worden gemaakt van voornamelijk kippenvlees (soms seperatorvlees, dit is het vlees wat aan de karkassen blijft zitten als de grote stukken er af zijn gesneden), varkensvlees en in sommige gevallen een klein beetje paardenvlees.
Frikandellen bestaan namelijk uit separatorvlees. Dit is vlees van verschillende soorten dieren dat met hoge druk van botten afgespoten wordt. Geen ogen, oren en uiers dus.
De frikandel bevat gewoon vlees: kippenvlees, varkensvlees en heel soms wat paardenvlees. Het grootste deel van het vlees dat in de snack wordt verwerkt is zogeheten separatorvlees. Dat zijn kleine restjes die aan de botten blijven zitten nadat de filet, borst en andere grotere stukken van de kip zijn afgesneden.
In de moderne frikandel in Europa vindt men kippenvlees dat achterbleef op het karkas na het fileren (40%), ook wel separatorvlees genoemd, 25% is varkensvlees; sommige producenten voegen nog paardenvlees toe. De rest is water, paneermeel, bindmiddel, kruiden, uien en smaakversterkers.
Een frikandel wordt gemaakt van kippenvlees, varkensvlees en in inderdaad heel soms een klein beetje paardenvlees. Voor het grootste deel bestaat de frikandel uit kippen separatorvlees. Kippen separatorvlees zijn de restjes vlees die aan het karkas blijven zitten nadat de grotere delen van de kip afgesneden zijn.
Mora stelt paardenvlees te gebruiken vanwege de smaak.
Maar wat blijkt na een telefoontje naar de slachthuizen: een niet te verwaarlozen deel belandt zowaar ook bij de snackindustrie voor onze favoriete frituurhapjes. Zo zit er in een frikandel van het merk Mora acht procent paardenvlees, bij hun bitterballen en vleeskroketten is dat zelfs 20 procent.
Qua hoeveelheid zout en verzadigde vetten doet de frikandellen het erg slecht. Beide waardes zijn vrij hoog wanneer je ze vergelijkt met andere snacks. Friet bevatten een grote hoeveelheid koolhydraten in vergelijking met de rest, maar dit kan verklaard worden door het feit dat ze van aardappels worden gemaakt.
De meeste paarden die in Argentinië worden geslacht, komen uit de Verenigde Staten. Ook daar is de consumptie van paardenvlees verboden omdat veel afgedankte paarden vaak vol zitten met medicatie die ze ongeschikt maakt voor menselijke consumptie.
Gehakt: gehakt is de basis van een frikandel en kan bestaan uit verschillende soorten vlees, zoals rundvlees, varkensvlees of kip. Kruiden en specerijen: om de frikandel zijn unieke smaak te geven, worden verschillende kruiden en specerijen toegevoegd, zoals peper, zout, paprikapoeder, nootmuskaat en knoflookpoeder.
Frikandellen zijn bewerkte vleesproducten die veel verzadigde vetten en zout bevatten. Allemaal dingen die slecht zijn voor de gezondheid. Het Voedingscentrum vindt frikandellen dan ook niet passen in een gezonde leefstijl en adviseert daarom ze te mijden.
De frikandel wordt in 1954 uitgevonden door slager Gerrit de Vries uit Dordrecht. In dat jaar verandert de wetgeving rond de gehaktbal, waardoor zijn eigen gehaktbal niet meer aan de eisen voldoet. Op aanraden van een Duitse klant verandert hij zijn bal daarom in een staaf en geeft er de naam frikadel aan.
Grondstoffen. Het verkregen separatorvlees wordt voornamelijk in de snackindustrie gebruikt, voor bijvoorbeeld frikandellen en kipnuggets.
Frikandellen worden gemaakt van voornamelijk kippenvlees (soms seperatorvlees, dit is het vlees wat aan de karkassen blijft zitten als de grote stukken er af zijn gesneden), varkensvlees en in sommige gevallen een klein beetje paardenvlees.
In Nederland belandt zo de helft van alle slachtafval niet in de verbrandingsoven, maar in de voederbak van Bobby en Minoes. Dat vlees mag sinds de gekkekoeienziekte niet in veevoeder. Van visafval, een ander hoofdingrediënt, kan wel nog visvoer voor kweekvissen gemaakt worden.
Frikandellen worden gemaakt van seperatorvlees, kleine restjes kippen- en varkensvlees die anders weggegooid zouden worden. In feite is de frikandel dus een no waste-product en in die zin relatief duurzaam.
Loetje wordt nog weleens verward met Piet de Leeuw, die paardenbiefstuk verkocht en dat ossenhaas noemde. Is paardenbiefstuk niet lekker? Jawel, maar noem het beestje dan bij naam, dat is wel zo eerlijk. Anno juni 2021 zit het bij Loetje meteen na de nieuwe openstelling in Utrecht flink vol.
(Romeinen 14:1-3, 14-17). We noemden hierboven al een ander taboevoedsel: paardenvlees. In het jodendom (en ook in de islam) wordt paardenvlees beschouwd als "onrein" voedsel. Voor christenen is dit verbod echter geworteld in de geschiedenis.
In religieuze tradities zoals de islam en het jodendom, worden bepaalde diersoorten gecategoriseerd als ritueel onrein, vooral varkens en honden. Deze dieren mag je niet eten, je mag ze zelfs in principe niet kopen of verkopen. “Deze dieren gebruiken is daardoor problematisch voor moslims”, zegt Ghaly.
Er blijkt best een groot verschil te zitten in het aantal calorieën tussen beide snacks. Zo bevat een kroket volgens het Voedingscentrum zo'n 131 calorieën en een frikandel 200 calorieën. Ook de voedingswaarden van de snacks verschillen nogal. Een kroket bevat bijvoorbeeld 6,1 gram vet en een frikandel 14,6 gram.
Sterker nog, regelmatig gefrituurde producten eten kan je risico op ziekten zoals diabetes, hart- en vaatziekten en obesitas verhogen . Daarom is het waarschijnlijk het beste om de consumptie van kant-en-klaar gefrituurd voedsel te vermijden of sterk te beperken. Er zijn verschillende andere bereidingsmethoden en gezondere vetten die je in plaats daarvan kunt gebruiken.
Sommige fabrikanten voegen er ook een beetje paardenvlees aan toe . Er bestaat ook een halalversie die alleen kip en rundvlees bevat.
Om wat voor producten gaat het? In Nederland wordt paardenvlees in verschillende vormen verkocht: als paardenbiefstuk of paardenrookworst, maar ook verwerkt in bijvoorbeeld ingeblikt stoofvlees, en snacks zoals vleeskroketten, gehaktstaven en bitterballen.
Vegan frikandel speciaal?! 👀 Ja hoor, deze typische snackbardelicatesse (normaal gesproken gemaakt van orgaanvlees) is er nu ook in een vegan variant bij Snackbar 'De Ring'! Uiteraard ook met vegan mayonaise.
In België is paardenvlees (viande chevaline in het Frans en paardenrookvlees in het Nederlands) populair in diverse bereidingen. Magere, gerookte en gesneden paardenrookvlees (of paardengerookt; filet chevalin in het Frans) wordt geserveerd als vleeswaren bij sandwiches of als onderdeel van een koude salade.