Als een schimmel uit meerdere cellen bestaat, ontstaan lange draden. Die vertakken, groeien uit en worden zichtbaar. Door de draden zien schimmels er vaak stoffig, harig of wollig uit.
In Mango beginnen de symptomen van bladwitte schimmel met water doordrenkte plekken op bladeren, die later groter worden en krijtachtige, witte schimmel worden. De schimmel bedekt uiteindelijk het hele blad, wat leidt tot bladval en verminderde vruchtbaarheid.
Rottende mangovruchten als gevolg van een schimmelziekte, waarschijnlijk antracnose of echte meeldauw. Antracnose is een veelvoorkomende schimmelziekte die mango's en vruchten aantast, met donkere vlekken, ingevallen en zwarte vlekken .
Schimmel kan doordringen en groeien in het zachte vruchtvlees van fruit, waar je het niet kunt zien. Het eten van beschimmeld voedsel kan allergische reacties en ademhalingsproblemen veroorzaken . Wanneer je een paar beschimmelde stukken fruit in een bak vindt, gooi het beschimmelde fruit en alle stukken fruit die er direct mee in aanraking komen, weg.
Hoe herken ik bederf? De mango is beschimmeld, uitgedroogd of heeft smaak verloren. Bederf herken je snel door goed te kijken, ruiken of proeven. Bewaartip voor dit product Mango kan niet goed tegen kou.
Lekkende vloeistof. Die mango is weg, gooi hem weg. Grote zwarte vlekken op de schil . Als de vrucht zwart begint te worden, is het duidelijk dat hij overrijp is en niet meer goed.
Het is beter om mango's te vermijden direct na een zware maaltijd , zoals een maaltijd met gefrituurd voedsel of veel zuivel, of laat op de avond, vooral als je gevoelig bent voor zuurbranden of je te warm voelt. Als je diabetes of prediabetes hebt, let dan op je mangoporties en raadpleeg je diëtist.
De stofwisseling van de mango versnelt en veroorzaakt fermentatie door het gebrek aan zuurstof, waardoor alcohol en kooldioxide ontstaan. De kooldioxide kan nergens ontsnappen, waardoor er kleine witte holtes in het vruchtvlees ontstaan.
Bladschimmel is een ziekte die Mango treft en leidt tot aanzienlijke schade en verlies van opbrengst. De belangrijkste symptomen zijn bladvergeling en verwelking, die meestal optreden tijdens vochtige seizoenen.
" Je immuunsysteem moet nog maar heel zwak ontwikkeld zijn en je moet een heleboel schimmel eten om ziek te worden ", zegt Detwiler. "Zelfs dat zal je waarschijnlijk niet doden." Toch, als je weet dat je iets beschimmelds hebt gegeten en je last krijgt van "langdurige" misselijkheid en braken, raadt Detwiler aan om je huisarts te raadplegen.
Mango is de enige bekende gastheer van de echte meeldauwziekte (d.w.z. alleen mango kan door de schimmel worden geïnfecteerd). Geïnfecteerde pluimen (bloemen, bloemstelen en jonge vruchten) raken bedekt met de witachtige, poederachtige begroeiing van de ziekteverwekker. Geïnfecteerde bloemen en vruchten worden uiteindelijk bruin en droog.
Wanneer de mango wordt geoogst, kan sap vanuit de steel op de vruchtschil druppelen. Het sap veroorzaakt latexvlekken, zichtbaar als donkere of bruine vlekken. Deze verwonding van de schil is te wijten aan de zure aard van het sap. Het sap zelf kleurt lichtgeel en transparant wanneer het opdroogt.
Zachte en onregelmatige mango's zijn al half bedorven. Kies altijd stevige mango's met een zoete geur en een gladde schil. Als je tijdens het snijden zwarte of bruine vlekken tegenkomt, schep die er dan uit voordat ze de hele vrucht aantasten .
Toch moet je goed opletten, want een schimmel kán schimmelgifstoffen ontwikkelen. Die gifstoffen, ook wel mycotoxines genoemd, kunnen voedselvergiftiging veroorzaken. Je kunt er bijvoorbeeld diarree en buikpijn van krijgen.
De enige manier om erachter te komen of een mango rijp is, is door te voelen. Als de vrucht een beetje meegeeft, is hij klaar om gegeten te worden. Als de mango te zacht aanvoelt, is hij overrijp.
Echte meeldauwinfecties vertonen een karakteristieke witte of grijze poederachtige groei op verschillende plantoppervlakken, waaronder bladeren, bloemschubben, knoppen, oksels, stengels en vruchten. Als de witte buitenste groei wordt verwijderd of verstoord, verschijnt de ziekte als paarsbruine vlekken op oudere bladeren en vruchten.
Echte meeldauw (Oidium mangiferae) : Echte meeldauw is een van de ernstigste ziekten bij mango's en treft bijna alle soorten. Het kenmerkende symptoom van de ziekte is de witte, oppervlakkige, poederachtige schimmelgroei op bladeren, steeltjes, pluimen, bloemen en jonge vruchten.
Hoe bewaar ik mango? Een eetrijpe mango blijft nog enkele dagen goed wanneer je deze koel bewaart. Vries mango in als je hem langer wilt bewaren.
Als je de mango's proeft en ze ranzig, zuur of bitter vindt , is dit een duidelijk teken dat ze niet langer geschikt zijn voor consumptie. Vertrouw altijd op je zintuigen en wees voorzichtig met het hanteren van voedsel dat mogelijk bedorven is.
Witte, zwarte of groene vlekjes duiden op schimmel. Zelfs kleine schimmelplekjes betekenen dat de mango onveilig is om te eten.
Kijk goed naar de schil
Kijk wel goed of er geen bruine vlekken op zitten. Vaak zijn die exemplaren vanbinnen helemaal bruin en niet erg lekker van smaak. Laat platte dunne mango's liggen deze zijn vaak erg vezelig.
Je zou denken dat fruit met een dikke, oneetbare schil – zoals meloen, mango, papaja en zelfs avocado – volkomen veilig zou zijn. Je eet immers de schil niet op. Maar er zijn verschillende voedselvergiftigingsuitbraken geweest die verband hielden met dergelijk fruit .
Behalve voor jam kun je overrijpe mango of appel ook gebruiken voor het maken van mangochutney of appelmoes. Lekker bij een hartige maaltijd, zoals een burger.
Knijp zachtjes in de mango. Hij moet een beetje meegeven. Als hij stevig en stevig aanvoelt, alsof je een steen probeert uit te knijpen, is hij nog niet rijp . Omgekeerd, als hij te veel meegeeft, zompig aanvoelt in je hand of een heleboel te zachte plekken heeft, is hij te ver gegaan.