Wat zijn Truffelaardappels? De
De Vitelotte Noir is een bijzondere aardappel met een donkere, bijna paarse schil en diep paarspulp. Deze oude Franse aardappelsoort staat ook wel bekend als de "truffelaardappel" vanwege zijn unieke uiterlijk.
Als de gekookte aardappelen niet een nacht buiten de koelkast zijn bewaard, zijn ze prima te eten . Ze zullen er niet aantrekkelijk uitzien voor de eter, maar smaken prima. Als ze buiten de koelkast zijn bewaard, zijn ze vanwege de zuivel (boter) niet veilig om te eten. Dr.
De truffelaardappel is een paarse, cilindervormige aardappel. Het is een zeer smakelijke, iets van notensmaak, vastkokende aardappel. De paarse kleur blijft behouden tijdens het koken en het kookwater kleurt groen. Van origine komt de truffelaardappel uit Frankrijk, waar zij beter bekend is als de “Vitelotte-Noir”.
Deze unieke paarse aardappel is een supergezonde keuze. Wat maakt de truffelaardappel zo bijzonder? Boordevol antioxidanten: Dankzij de paarse kleur bevatten ze anthocyanen, krachtige antioxidanten die ook in blauwe bessen zitten. Goed voor je cellen en immuunsysteem.
Zoete aardappels bevatten meer vitamine A en hebben een lagere glycemische index, wat betekent dat ze de bloedsuikerspiegel minder snel doen stijgen dan gewone aardappels. Beide varianten kunnen een gezonde keuze zijn, afhankelijk van je individuele voedingsbehoeften.
Waarom is de zwarte truffel goed voor je gezondheid:
De truffel is een goede bron van folaat (vitamine B11), bevat volop mineralen en is opvallend rijk aan vezels. 100 gram van deze delicatesse levert je al 8,5 gram vezels! Mineralen die je veel in de zwarte truffel kunt vinden zijn kalium, ijzer en zink.
Prijsindicatie: € 600 – 1.500 per kilo. Het formaat varieert tussen dat van een kwartelei en een appel. Het gewicht schommelt tussen 10 en 100 gram (het record staat overigens op 1.4 KG). De Zwarte truffel is te herkennen aan de complexiteit en rijkdom van zijn parfum.
Wat is een truffelaardappel:
De paarse kleur blijft behouden als de aardappel wordt gekookt. Van origine komt de truffelaardappel uit Frankrijk, waar zij beter bekend is als de "Vitelotte-Noir". Ze worden truffelaardappelen genoemd door de vorm en kleur die sterk overeenkomen met de kenmerken van een truffel.
De witte truffel ist de meest prestigieuze qua smaak en geur, wat hem ook de meest kostbare maakt. De truffel komt oorspronkelijk uit Piemonte, rond het Albagebied, vandaar ook de naam Albatruffel.
Hoeveel aardappelen per persoon? Voedingsspecialisten raden aan dagelijks 3 tot 5 stuks gekookte aardappelen (150-250 gram) te eten. Ter variatie kunnen aardappelen worden vervangen door rijst, deegwaren of couscous.
Aardappels worden groen als ze een tijdje in het licht liggen. Ook groene aardappelen bevatten solanine. Indien een aardappel volledig groen is, eet je die dus beter niet op. Als je de plek gewoon kunt wegsnijden, kun je de rest van de aardappel wel gewoon opeten, net zoals bij aardappelen met uitlopers.
Lekker gezond!
Deze stof zit in de meeste planten en heeft een gunstige invloed als antioxidant. Antioxidanten beschermen het lichaam tegen schadelijke stofjes van buitenaf. Ook vitamine C en E zijn antioxidanten. Paarse aardappelen bevatten veel meer antioxidanten dan de gewone aardappel.
Hoe smaken ze? De truffelaardappel heeft zijn naam vooral te danken aan de vorm en de kleur. Deze komen sterk overeen met die van een truffel. Qua smaak is de truffelaardappel wat zoeter dan een gewone aardappel.
Inwendige zwart- of bruinkleuring en andere verkleuringen van aardappelen zijn verantwoordelijk voor aanzienlijke verliezen na de oogst. Deze verkleuringen worden veroorzaakt door oxidatie van fenolische stoffen (vooral tyrosine en melanine).
De aardappel vitelotte noir, negresse of zwarte truffelaardappel is een aardappelras van onbekende origine. Al in de negentiende eeuw stond deze aardappel in de catalogi vermeld. Deze aardappel raakte later in de vergetelheid omdat er nieuwere rassen werden ontwikkeld, die een hogere opbrengst per oppervlakte gaven.
Vitelotte noire, négresse, zwarte truffelaardappel of Truffe de Chine is een aardappelras van onbekende origine. Al in de negentiende eeuw stond deze aardappel in de catalogi vermeld.
Vastkokende aardappelen, zoals Charlotte, Nicola of Annabelle, bevatten meer vocht en minder zetmeel. Ze behouden goed hun vorm bij koken, maar bij het bakken worden ze taai, slapper en bleker van kleur. Ze zijn dus perfect voor salades of gratins, maar niet geschikt voor friet bakken.
Zwarte zomertruffel - Tuber Aestivum
In Italië beter bekend als Scorzone, is een van de minder kostbare truffels. Het gleba is lichtbruin en meer gelig in rijpe truffels en vaak zelfs nog lichter. Het heeft binnenin veel witachtige aders van verschillende dikte, vertakt en samengevoegd.
Bijna overal in Nederland waar voldoende kalk in de bodem zit groeien eetbare truffels. Of het nu langs de grote rivieren, de duinen of op de stuwwallen is. Overal worden momenteel wel truffels gevonden mits je een goede truffelhond bezit.
De hele losse zwarte zomertruffel is een delicatesse die bekend staat om zijn unieke en verfijnde smaak. De truffel heeft een aardse en muskusachtige smaak, die perfect past bij pastagerechten en andere hoofdgerechten.
Omdat ze zich verspreiden door middel van sporen, kunnen ze niet gekweekt worden. En dus moeten ze worden opgespoord en uitgegraven in het bos en dat maakt het oogsten van truffels meteen een stuk duurder dan iets wat geteeld wordt.
Doordat truffels zo'n sterke smaak en aroma hebben, heb je voor je gerechten vaak maar een klein beetje truffel nodig. Je kunt de zwam rauw opeten door ze bijvoorbeeld over je pasta of risotto te raspen of schaven. De smaak komt echter het beste tot zijn recht wanneer je ze even kort opwarmt.
Paddo's of truffels werken ongeveer 3-4 uur. Na deze tijd is een gebruiker nog niet nuchter. Iemand kan dan bijvoorbeeld nog niet veilig autorijden.
Zwarte truffels, ook wel bekend als “Périgord-truffels” of “Tuber melanosporum”, gedijen in de mediterrane klimaten van Europa, vooral in landen als Frankrijk, Italië en Spanje. Deze edele zwammen groeien onder de grond, vaak in symbiose met de wortels van bomen zoals eiken, hazelaars en populieren.