De meeste mensen snijden ze eruit voordat ze ze opeten. Je weet dat een aardappel slecht wordt als hij zacht en gerimpeld wordt. Ook als er een deel groen is, EET HET GROENE NIET.
Hoe herken ik bederf? De aardappelen zijn beschimmeld, uitgedroogd of verrot. Bederf herken je snel door goed te kijken, ruiken of proeven. Bewaartip voor dit product Bewaar aardappelen bij voorkeur op een droge, donkere en koele plek.
Ja, groene, bruine en beurse plekken en uitlopers moet je goed wegsnijden uit aardappels. In de uitlopers van oudere aardappelen en in de schil van onrijpe aardappelen kan namelijk de stof solanine voorkomen. In grote hoeveelheden is deze stof giftig voor de mens.
Hoe herken je zo'n rotte aardappel? Schimmel en verkleuring liggen voor de hand, maar wees ook waakzaam voor een gekke geur of wakke plekken. Ook scheuten en uitlopers kunnen betekenen dat de aardappelen al wat ouder zijn. Al wil dat niet per se zeggen dat je ze niet meer kan gebruiken voor friet.
Kies stevige aardappelen zonder zachte plekken, schimmel of een groene tint net onder de oppervlakte . De groene kleur wordt veroorzaakt door een gifstof genaamd solanine, die bij overmatige consumptie bij sommige mensen spijsverteringsklachten zoals maagklachten en diarree kan veroorzaken.
Je kunt aardappelen die groen zijn geworden of al spruitjes hebben, beter weggooien. Als je ze eet, loop je het risico op vergiftiging door solanine en chaconine, twee natuurlijke gifstoffen die in groene of spruitjes zitten.
Op aardappelprodukten uit de koeling staat een Te Gebruiken Tot-datum (TGT): mits gekoeld kun je ze tot dan veilig eten, daarna niet meer. Tenzij je ze meteen invriest. Op verpakkingen ongeschilde aardappelen hoeft geen houdbaarheidsdatum te staan.
Een aardappel die over de datum is, is te herkennen aan het feit dat deze: zachter dan normaal wordt, een rimpelige schil krijgt, schimmel- of rotte plekken krijgt en soms komt het zelfs voor dat de aardappel begint te stinken.
De aardappelziekte zorgt ervoor dat de aardappelen oneetbaar worden, ze worden zacht en bruinpaars van kleur en ze stinken enorm. De aardappeloogst kan er volledig door verwoest worden.
Aardappelen zijn niet goed als ze zacht zijn geworden (ze moeten stevig aanvoelen), lelijke plekken hebben, het vruchtvlees groen is geworden, slecht zijn ontkiemd en gekrompen, of vies ruiken .
Voor een gemiddelde volwassene is 200 mg solanine schadelijk; de dubbele hoeveelheid kan zelfs dodelijk zijn. Aardappels bevatten gemiddeld 40 mg solanine per kg. Na het eten van meer dan 5 kilo aardappels in één keer kun je dus ziekteverschijnselen verwachten. Maar ook zonder solanine heb je dan al wel buikpijn.
Als de spruiten lang en goed ontwikkeld zijn, kun je de aardappelen het beste weggooien . Als het alleen ogen of een paar kleine plekjes zijn, kun je die wegsnijden en is de aardappel nog te redden.
Hoewel oudere aardappelen nog steeds veilig kunnen zijn om te eten, zijn hun textuur en smaak mogelijk niet zo wenselijk als die van verse aardappelen.
Aardappel met uitlopers eten
Hierin bevindt zich een licht giftige stof genaamd solanine, maar daar ondervind u pas hinder van als u er een zeer ongezonde hoeveelheid van opeet. Dat resulteert in buikpijn, diarree en slaperigheid. De rest van de aardappel eet u probleemloos op.
Als je aardappel uitlopers heeft, hoef je die niet meteen weg te gooien. Het is voldoende om de uitlopers te verwijderen en de ogen rond de uitlopers weg te snijden. Die bevatten namelijk solanine, een toxische stof die ook bij het koken niet verdwijnt.
Een beetje zachte aardappelen zijn prima, zolang ze maar geen vlekken, beschadigingen of schimmel hebben. Niet zo geweldig om te bakken, maar prima voor puree, stoofschotels en soepen, aardappelpannenkoeken, rösti, etc.
Uw aardappelen zijn niet meer te eten als ze erg groen zijn, rot zijn of een ander ziektebeeld vertonen. Vaak gaat dit gepaard met een stinklucht. Zelfs als de aardappels slap worden of worteltjes beginnen te schieten, kunt u ze nog prima eten.
Een geoxideerde aardappel is volkomen veilig om te eten, het proces heeft geen invloed op de smaak of textuur van de groente.
Net als mensen krijgen aardappels blauwe plekken als ze zich stoten je kunt die blauwe plekken gewoon opeten. Het is een giftige stof die daarvoor zorgt dit groen kun je niet opeten.
Als de binnenkant van de aardappel bruin is, maar de textuur hetzelfde is, snij dan het bruine gedeelte weg en het is prima. Als de binnenkant bruin is en de textuur anders is, of er holle plekken in zitten, dan is het rot en moet je het weggooien.
Dat het zakje wat bol staat, wil niet zeggen dat de groente bedorven zijn. De verpakking kan opbollen omdat er een beschermend luchtmengsel in het zakje is gedaan. Dat is niet gevaarlijk of schadelijk, het houdt juist de groente langer vers.
De witte stipjes heten lenticellen. Zie ze als ademhalingsporiën. Alle aardappels hebben lenticellen om de luchtuitwisseling te bevorderen, zuurstof erin, koolstofdioxide eruit, maar als ze zich ontwikkelen in grond die iets te nat blijft, zwellen de lenticellen om meer uitwisseling mogelijk te maken.
Maar is de aardappel dan 100% veilig om te eten? Dat is nog niet duidelijk. Net daarom wordt aangeraden om aardappelen die gekiemd, verrimpeld of groen zijn toch maar niet te consumeren.
Prik in de aardappel met een vork of mesje. Voel je weerstand? Dan moeten ze nog wat verder koken. Glijdt de aardappel meteen van je mes of vork, dan is hij gaar.
Simpel gezegd, bij producten met het opschrift 'ten minste houdbaar tot' is het perfect veilig om ze ook na die datum nog te consumeren. Staan de dag, maand en het jaar vermeld in de houdbaarheidsdatum, dan heb je nog drie maanden na die datum de tijd om het product te consumeren.