Chocoladeziekte is een gevreesde plantenziekte in veldbonen die een behoorlijke opbrengstderving kan veroorzaken. De ziekte wordt veroorzaakt door twee Botrytis schimmels.
De eerste symptomen, hoofdzakelijk maagdarmklachten, treden meestal op 1 - 4 u na de inname van chocolade. De neurologische en cardiologische veranderingen zien we soms pas na 24 tot 36 uur. Bij inname van werkelijk grote hoeveelheden kan het zelfs na 12 -36u lijden tot het overlijden van de patiënt.
Het wordt afgeraden om meer chocolade te eten om hart- en vaatziekten te voorkomen. Naast gunstige stoffen bevat chocolade namelijk ook veel verzadigd vet. Dit verhoogt het risico op hart- en vaatziekten juist. Ook zitten er veel calorieën in chocolade.
Braken, diarree, overmatige dorst, hijgen, rusteloosheid en vaak plassen zijn vroege tekenen van chocoladevergiftiging. Ernstigere symptomen zijn onder meer trillingen, toevallen, een snelle hartslag, spierstijfheid of collaps.
Theobromine heeft een stimulerende en verslavende werking. Door de stimulerende werking van theobromine wordt de lichaamsactiviteit verhoogd. Het gevolg hiervan is een versnelde hartslag en verhoogde urineproductie wat weer kan leiden tot uitvalsverschijnselen en een verstoorde ademhaling.
Cacaobonen zijn de grootste natuurlijke bron van de stof theobromine. Naast cacao en chocolade komt het ook voor in thee, mate en, in kleine mate, koffie. Het is een alkaloïde die de typische smaak van cacao veroorzaakt.
Azathioprine onderdrukt de lichaamsafweer tegen vreemde cellen en remt ontstekingen. Om afstoting na orgaantransplantatie te voorkomen. Ook bij ontstekingsziekten, zoals van de darmen, gewrichten, huid, bloedvaten, zenuwstelsel, spieren en verschillende organen, zoals lever en nieren. Verder bij bepaalde bloedziekten.
Chocola is namelijk een voedingsmiddel dat niet snel bederft. Het is daarom vaak langer houdbaar dan deze datum. Het kan wel zo zijn dat de smaak, kleur, geur of kwaliteit van het product achteruitgaat, maar je kunt het zonder gevaar voor je gezondheid eten.
Is de chocolade met verpakking en al opgegeten, dan kan het (veel) langer duren voordat verschijnselen optreden, omdat de theobromine minder snel in het lichaam wordt opgenomen. Theobromine blijft lange tijd in het lichaam circuleren en verschijnselen kunnen dan ook een aantal dagen aanwezig blijven.
Oude chocola
Pure chocola gaat het minst snel achteruit, witte het snelst, melk er tussenin: hoe meer cacao en hoe minder vet, hoe houdbaarder. Ranzigheid is er zelden. Oud wordende chocola krijgt eerder een brokkelige structuur of een minder lekkere geur en smaak. Bovenal gaat die er minder lekker uitzien.
Dat is helemaal prima! Elke dag een klein stukje chocolade eten kan absoluut geen kwaad, als je verder gewoon een gezond eetpatroon hebt. Je krijgt dan namelijk evengoed al je goede voedingsstoffen binnen. Een nadeel is dat we na het eten van een klein stukje chocolade vaak zin krijgen in meer.
In het onderzoek waren 5 merken pure chocolade waarin zowel relatief veel lood als veel cadmium zat. Het gaat om bepaalde varianten pure chocolade van Green & Black's, Lily's, Theo en Trader Joe's.
Wanneer je last hebt van een moeilijke stoelgang kan chocolade de kans op obstipatie vergroten. Mensen met een histamine-intolerantie kunnen dit snoepgoed ook beter laten staan. Hoewel cacao weinig histamine bevat kunnen andere stoffen in chocolade zorgen dat er meer histamine wordt vrijgemaakt.
Door chocolade te eten, wordt er ook endorfine in je hersenen aangemaakt. Dat heeft hetzelfde pijnstillende effect als morfine en remt de adrenaline af die je stress bezorgt. Onze hersenen vinden het blijkbaar ook een prettige ervaring als chocolade smelt in onze mond, waardoor er nog meer endorfine wordt aangemaakt.
De witte waas op de chocolade is gelukkig geen schimmel, en is gewoon veilig om te eten. Die witte uitslag heet bloom en komt vanuit de chocolade zelf.
Teveel chocolade eten kan er wel voor zorgen dat je overgewicht krijgt. Dit vergroot de kans op het krijgen van hart-, en vaatziekten en diabetes. Door het eten van teveel chocolade krijg je teveel vetten en suikers binnen. Dit verhoogt je BMI, maar ook je cholesterolgehalte.
Als je stopt met chocolade eten krijg je geen ontwenningsverschijnselen. Dat is pijn in je lichaam van het niet eten van chocolade. Dus kan je niet echt aan chocolade “verslaafd” raken.
Als je 10 tot 25 gram pure chocolade per dag eet, ben je al gezond bezig. Het is aan te raden om niet meer dan 100 gram pure chocolade per dag te eten en maximaal 200 gram per week.
Bewaar je chocolade niet in de koelkast
Kou en vocht trekken namelijk in de chocola, ook wanneer de chocolade nog in de verpakking zit, en dat tast de structuur en smaak van het product aan. Bewaar chocolade dus niet in de koelkast, maar ook niet op een andere koude of vochtige plek.
Na het verstrijken van deze THT-datum kan het product meestal nog veilig worden geconsumeerd, hoewel het een klein beetje anders kan smaken of er wat minder vers kan uitzien. Frisdrank heeft zo goed als altijd een THT-datum en geen TGT-datum.
Schimmel op chocolade is een teken dat de chocolade niet meer veilig is om te eten en moet worden weggegooid.
Naarmate de houdbaarheidsdatum verstrijkt, kunnen de smaak, textuur en het aroma worden beïnvloed. Hoewel het niet gevaarlijk is om chocolade van de laatste houdbaarheidsdatum te eten, kan deze brozer worden of een wittig laagje op het oppervlak ontwikkelen (vetbloem), wat niet schadelijk is, maar de chocolade minder aantrekkelijk kan maken .
Het werkt pijnstillend, ontstekingsremmend en koortsverlagend. Acetylsalicylzuur wordt ook gebruikt om te voorkomen dat bloed in de aderen samenklontert. Hiervoor is een lage dosering nodig, namelijk 30 tot 80 mg. Over deze toepassing leest u meer bij acetylsalicylzuur als antistollingsmiddel.
Vermoeidheid kan een gevolg zijn van de werking van medicijnen. Vermoeidheid komt bijvoorbeeld voor als bijwerking bij bètablokkers, zoals metoprolol en bisoprolol. Hoe vaak het precies voorkomt is niet duidelijk. Bètablokkers verlagen de bloeddruk en vertragen de hartslag.
Risankizumab richt zich op specifiek interleukine-23, dat een rol speelt bij de ziekte van Crohn en colitis ulcerosa. Door het remmen van deze interleukine worden ontstekingen in de darm verminderd en nemen klachten, zoals diarree en buikpijn, af.