Voor een gemiddelde volwassene is 200 mg
Aardappelen zijn familie van de nachtschade-planten en bevatten van nature de giftige stoffen solanine en chaconine (glycoalkaloïden) om insecten te weren. Het is algemeen bekend dat het eten van de besjes van de aardappelplant erg schadelijk is voor de gezondheid.
De regels zijn bedoeld voor het verbeteren van de waterkwaliteit, een belofte die de Nederlandse regering op Europees niveau heeft gedaan. Boeren die aardappels hebben geoogst, moeten tijdig gewassen planten die een deel van de overgebleven meststoffen uit de grond halen, zodat ze niet in het water terechtkomen.
Als je er te veel van eet kan je dus darmklachten hiervan krijgen. Kinderen kunnen er wel eens last van hebben. Of het darmklachten zijn ,daar kan ik niet op antwoorden, maar braken en misselijkheid komt geregeld voort. Het is een feit dat je van nieuwe aardappelen darmklachten kunt krijgen.
Aardappelen bevatten koolhydraten, vooral in de vorm van zetmeel. Ook leveren aardappelen vezels, vooral in de schil. Aardappelen bevatten vitamine C en vitamine B6, en in kleinere hoeveelheden ook andere B-vitamines. Daarnaast zit er in aardappelen kalium en in kleinere hoeveelheden ook calcium en fosfor.
Ze zijn rijk aan vitamine C, een antioxidant . Aardappelen waren vroeger een levensreddende voedselbron omdat vitamine C scheurbuik voorkwam. Een andere belangrijke voedingsstof in aardappelen is kalium, een elektrolyt die helpt bij de werking van ons hart, onze spieren en ons zenuwstelsel.
Aardappels bevatten gemiddeld 40 mg solanine per kg. Na het eten van meer dan 5 kilo aardappels in één keer kun je dus ziekteverschijnselen verwachten. Maar ook zonder solanine heb je dan al wel buikpijn. Groene delen van de aardappel en aangetaste aardappels bevatten soms veel méér solanine.
Klinische relevantie: Allergie tegen (rauwe) aardappel is zeldzaam. Allergie tegen gekookte aardappel komt nagenoeg alleen voor bij kinderen. Bij kinderen verdwijnt deze allergie meestal voor het 4e levensjaar.
Aardappelen bevatten veel resistent zetmeel, een opneembare stof die de groei van goede bacteriën in de darmen bevordert. Onderzoek heeft laten zien dat resistent zetmeel insulineresistentie kan verminderen.
Hiervoor heeft de overheid beleid ingesteld, waarbij boeren op vaste data moeten oogsten, zoals 1 oktober geldt voor aardappelen. Na deze datum moet er namelijk een 'vanggewas' worden ingezaaid, zoals gras of wintertarwe. Dat houdt stikstof vast, zodat het niet in de bodem en het grondwater terechtkomt.
Een los product kan nooit een dikmaker zijn. Aardappelen zijn dat dus ook niet. Aankomen gebeurt als gevolg van een (langdurig) positieve energiebalans. Sommige producten hebben echter een relatief hoge energiedichtheid in verhouding tot hun volume.
Hoe herken je nieuwe aardappelen? Je herkent primeuraardappelen vooral aan hun schil. Het dunne velletje komt al snel los als je er nog maar over wrijft met je vinger. Dit komt omdat het eigenlijk aardappelen zijn die nog niet helemaal rijp zijn.
Vergeleken met eenzelfde portie gekookte aardappelen leveren gekookte deegwaren en rijst meer calorieën, minder kalium en geen vitamine C. Vervang aardappelen daarom niet elke dag door een graanproduct en voorzie bij vervanging altijd een vitamine C-rijke bron in je voeding zoals een extra portie groenten of fruit.
Maken aardappelen dik? Het antwoord is volmondig 'nee'. En dat kan je met cijfers staven. Een normale portie gekookte aardappelen - dat is ongeveer 200 gram of 4 middelgrote aardappelen ter grootte van een kippenei - brengt slechts 140 kilocalorieën aan.
Brood en aardappelen zijn geen calorie-rijke voedingsmiddelen. 100 gr bruin brood (ongeveer 3 middelgrote sneden) is ongeveer 240 kcal of 1 snede brood is ongeveer 80 kcal. 100 gr gekookte aardappelen (ongeveer 2 middelgrote aardappelen) is 76 kcal.
Sommige producten geven extra gasvorming en kunnen bijdragen aan een opgeblazen gevoel. Je kunt overwegen inname van deze producten te matigen als je denkt dat deze het opgezette gevoel veroorzaken. Voorbeelden zijn: nieuwe aardappelen (jong geoogst), paprika, spruitjes, knoflook, uien, prei, bonen.
Veel meer groente en fruit eten. De oplosbare vezels in groente en fruit voeden de goede bacteriën in je darmen en kunnen dus je microbioom (darmflora) verbeteren. Ook zorgen de vezels ervoor dat de ontlasting stevig, zacht en soepel wordt: niet te dun en niet te hard.
Aardappelen zijn rijk aan vitaminen, mineralen, antioxidanten, vezels en resistent zetmeel. Echter, kunnen aardappelen ook een aantal potentiële negatieve effecten bevatten, waaronder gewichtstoename en een verhoogde bloeddruk, vooral wanneer het in grote hoeveelheden wordt gegeten.
Aardappelen worden vaak gezien als een licht verteerbaar voedingsmiddel, maar bij sommige mensen kunnen ze juist buikpijn veroorzaken. Dit kan te maken hebben met een overgevoeligheid voor zetmeel, dat in hoge concentraties in aardappelen voorkomt.
Wat je wel en niet kunt eten als je PDS hebt
Sommige producten kunnen triggers zijn voor PDS-patiënten en zorgen voor vervelende buikpijn. Knoflook, ui, koolsoorten en zuivelproducten bijvoorbeeld. Deze voeding kan gasvorming in de darmen veroorzaken.
Dit kan komen doordat je te snel gegeten hebt, je teveel gegeten heb, het eten te vet was of je hebt iets gegeten waar je gevoelig voor bent. Ruim de helft van de bevolking heeft wel eens buikpijn na het eten. Vaak gaat dit samen met een opgeblazen gevoel en/of winderigheid.