Als ge alles goed vindt, kunde nog wel mee d'n duvel accorderen. Als ge mee gekken omgaat, hedde niks aan oew eigen verstand. Als ge met de armoe geen raad weet, is 't niet werd dè ge't het. Als ge perziken wilt hebben en houwen, dan moet je twee bomen hebben, een jonge en een ouwe.
Brabanders staan bekend om de bourgondische levenswijze, uiteraard spelen de Brabantse koffietafel, de lokale lekkernijen als de Bossche bol en het Brabants worstenbroodje daarbij een rol. En natuurlijk Carnaval, het belangrijkste feest in Noord-Brabant.
Voor ons betekent 'ik ben net aangereden' dat je vertrokken bent. En als je 'bent afgewerkt' zit je werkdag erop.
Een Brabander wordt meteen herkend door de zachte g en de afscheidsgroet houdoe. Deze kenmerken in de taal die wijzen op iemands herkomst heten sjibbolets. Ook binnen onze provincie, dus op kleinere schaal, kennen we sjibbolets.
Wat is nou 'typisch Brabant'? Natuurlijk, het befaamde Brabantse worstenbroodje. En de Bossche bol, die kent ook iedereen. Eveneens vermaard zijn de Tilburgse Schrobbelèr, het Chaamse hoen, de Oosterhoutse kaneelstok en de Peijnenburg ontbijtkoek uit Geldrop.
De Brabanter is vriendelijk en enigszins verlegen en laat zich makkelijk oppakken. Zijn kleine kuifje wordt niet zo vies als dat van andere kippenrassen, maar eigenaren moeten het hok wel schoon houden om de kwaliteit van de veren te behouden.
' De etymologie van 'mik' is interessant. In het Brabants betekent het 'brood', maar het komt oorspronkelijk uit het Latijn ('mica') en betekent kruimeltje. Zouden er Romeinse taalcoaches zijn geweest die proto-Brabanders wat Latijn hebben proberen te leren?
Iedere inwoner van de stad werd dan boer of "durske" (dialect voor meisje of jonge vrouw) en aan het hoofd van de gemeente een 'burgervaojer' (Peer vaan den Muggenheuvel tot den Bobberd), die in 1882 voor het eerst groots werd ingehaald.
Brabanders zetten overal het woordje 'ons' voor: ons mam, ons pap en ons opa en oma. Gewoon omdat we het gevoel hebben we dat we allemaal één grote familie zijn.
De provincie Noord-Brabant heeft een eigen cultuur en mentaliteit die afwijkt van het leven 'boven de rivieren'. Zo staan Brabanders bekend als gemoedelijk en Bourgondisch. De gemiddelde Brabander houdt van het goede leven, zoals ze zeggen.
Hallo zeggen in het Nederlands afhankelijk van de regio
In Brabant: “euuuj“. In de stad Tilburg: “alo“. In Zeeland bij Terneuzen en het zuidwesten van Nederland: “huijjj“.
Het woord kuus kent in Noord-Brabant twee betekenissen. In sommige delen van Noord-Brabant verstaat men onder kuus een varken en in andere delen van Noord-Brabant is een kuus een koe, vaak meer precies een kalf van het vrouwelijk geslacht dat nog melk drinkt.
Prulleke is in die betekenis zelfs een goedaardige aanduiding, net als poppeke. De Middelnederlandse betekenis van prul is 'penis'. Zo laat ons dialect weer een stukje grensoverschrijdende (taal-)geschiedenis zien!
Toch is kanker een van de meest gebruikte scheldwoorden in Nederland. Ook online zie je vaak de afkorting kk. KWF wil dat schelden met kanker stopt. Met deze actie geeft KWF jullie de tools om er iets van te zeggen als iemand met kanker scheldt.
In populaire media
Dopey (Ned: Stoetel) - is de enige van de dwergen die geen baard heeft, klunzig en stil is.
Een dreg is een haak met drie punten en deze haken zijn ideaal voor de meeste visserijen op vooral snoek. De rede dat men dreggen gebruikt op snoek is omdat het kunstaas vaak flink beweegt of vrij breed is. Doordat er meer haakpunten zijn, is de kans dat de roofvis een haakpunt pakt bij de aanbeet een stuk groter.
Brahma's, Cochins en Orpingtons staan bekend om hun volgzame en vriendelijke aard. Door hun kalme karakter zijn ze uitstekende metgezellen voor kinderen. Deze grote, pluizige rassen schrikken minder snel en zijn toleranter als ze worden vastgepakt.
Sinds 2017 kromp de Brabantse veestapel met 17,4 procent. Momenteel worden er bijna 29 miljoen dieren gehouden in de landbouwsector in onze provincie. Verreweg de meeste van deze dieren zijn kippen: bijna 23 miljoen. Dat aantal is de afgelopen jaren wel gedaald, eerst telde de provincie 27,9 miljoen kippen.
Legkippen worden speciaal gefokt om zo veel mogelijk eieren te leggen. Hedendaagse rassen leggen twee keer zoveel eieren als vijftig jaar geleden, per hen maar liefst meer dan driehonderd per jaar. Een hen kan in natuurlijke omstandigheden minstens zes jaar oud worden.