Kan je van een verslaving afkomen? Van een verslaving afkomen betekent niet alleen lichamelijk afkicken, maar ook psychisch werken aan herstel. Een psycholoog helpt je in je traject inzicht te krijgen waarom je een verslaving hebt ontwikkeld, wat deze in stand houdt en waar jouw valkuilen liggen.
Als u meerdere middelen gebruikt (of gokt) en met alles tegelijk wilt stoppen, raden wij u altijd aan om hier begeleiding bij te zoeken. Een zelfhulp is in dit geval vaak niet voldoende. Stoppen met meerdere middelen is namelijk zwaarder dan stoppen met één middel (als dat het enige gebruikte middel is).
Veel mensen denken nog steeds dat het iemands eigen schuld is als hij of zij verslaafd is. En dat diegene geen wilskracht of ruggengraat zou hebben. Maar dit is niet juist. Al jaren is verslaving terecht erkend als een psychische aandoening (een ziekte).
Loslaten betekent niet dat je je kind in de steek laat, maar dat je grenzen stelt en de verslaafde de consequenties van hun keuzes laat ervaren, hoe pijnlijk dat ook is. Dit kan gepaard gaan met enorme schuldgevoelens, de vraag of je iets anders had kunnen doen, of dat je gefaald hebt in de opvoeding.
Verslaving is een ongeneeslijke, chronische en progressieve ziekte, waar geen medicijn voor bestaat. Herstel is goed mogelijk, maar alleen door er constant aan te werken. Er bestaat niet zoiets als ex-verslaafd zijn, want we zien dat verslaving een blijvende ziekte is.
Afkicken is het proces dat je ondergaat als je stopt met het gebruik van een verslavend middel zoals alcohol, drugs, roken, wiet of medicijnen. Wat afkicken zo moeilijk maakt, is dat het zowel met lichamelijke als geestelijke problemen gepaard kan gaan.
Verslaving brengt vaak grote problemen met zich mee, zoals gezondheidsproblemen, relatieproblemen, financiële moeilijkheden en een laag zelfbeeld. Deze obstakels kunnen het herstelproces zwaar maken, maar het is belangrijk om te onthouden dat herstel altijd mogelijk is.
Prikkelbaarheid. Problemen ontvluchten. Verwaarlozing verantwoordelijkheden, sociale leven en activiteiten. Sociaal isolement.
Helaas ontkennen veel mensen ten onrechte dat ze verslaafd zijn. Het duurt vaak een tijd voor mensen voor zichzelf en anderen toegeven dat ze een probleem met drugs hebben. Dit is een onderdeel van verslavingsgedrag. Zolang je je probleem niet erkent, hoeft je er ook niets aan te doen.
De eerste dagen zijn het heftigst. Na 24 uur zijn de onthoudingsverschijnselen op een hoogtepunt en na drie dagen is het ergste voorbij. Na 7 tot 10 dagen zijn ze volledig verdwenen. Als iemand een half jaar 8 glazen per dag drinkt kan hij/zij bij stoppen al last hebben van onthoudingsverschijnselen.
Een van de belangrijkste redenen waarom stoppen met een verslaving zo moeilijk is, heeft te maken met de manier waarop verslaving het brein verandert. Verslavende middelen of gedrag stimuleren het beloningssysteem in de hersenen op een kunstmatige manier, waardoor er een grote hoeveelheid dopamine vrijkomt.
Een terugval bij een verslaving is een welbekende term in de verslavingszorg. Naar schatting ligt het percentage terugval na het stoppen met drugsgebruik tussen de 40 en 90 procent. Hoewel dit percentage ontmoedigend kan lijken, is het belangrijk om te beseffen dat een terugval niet betekent dat herstel onmogelijk is.
Vooroordelen zoals 'verslaafd worden is je eigen schuld, ze doen het zichzelf aan, losers zijn het' zorgen ervoor dat mensen met een verslaving vaak afgewezen, gemeden of buitengesloten worden. Wie een verslaving heeft, ervaart niet alleen de gevolgen van die verslaving zelf, maar ook van deze reacties.
Fysieke afhankelijkheid: Bij verslavende stoffen kan het lichaam fysiek afhankelijk worden, wat leidt tot ontwenningsverschijnselen bij het stoppen met het gebruik ervan. Deze ontwenningsverschijnselen kunnen zo intens zijn dat mensen er opnieuw naar grijpen om zich beter te voelen.
Hoe lang duurt het en wat helpt? Moeilijk te voorspellen, want iedereen reageert anders. De lichamelijke ontwenning is meestal na 2-3 weken voorbij (ook van alcohol of drugs waar je lichamelijk afhankelijk van wordt). De geestelijke ontwenning duurt echter veel langer en verloopt meestal 'in golven'.
Omdat verslavende middelen en activiteiten steeds maar weer dat intense plezier geven, raakt het brein gewend aan deze hoge niveaus van dopamine. Uiteindelijk gaat het lichaam minder eigen dopamine aanmaken en reageert het minder sterk op natuurlijke beloningen zoals eten of sociale interactie.